RecensiesRomans

Recensie: Rode papaver, Els Florijn

Rode papaver, beter bekend als klaproos, het is uitgegroeid tot het symbool voor de slagvelden van de Eerste Wereldoorlog. Juist temidden van de verwoesting bloeiden deze bloemen veelvuldig, een schril contrast met de modderige, grauwe kraters en geblakerde boomstronken. Middenin de oorlogstijd bloeide er nog iets anders moois, althans in de nieuwe roman van Els Florijn: de onwaarschijnlijke liefde tussen een stille vrouw en een uit Vlaanderen gevluchte boer.

Koop dit boek

Een volle trein richting het zuiden. Wie reist er eigenlijk in deze donkere dagen nog in de richting van de plek waar het oorlogsgeweld zo bloederig samenbalt? In elk geval de zwijgzame Anna. Ze is hier met een reden, maar wat die reden is, blijft nog even geheim. Op haar aankomststation krijgt ze bijna de drang om de drukte, al die mensen met een doel, weer te ontvluchten. Tot ze hem ziet, die al snel een haar blijkt te zijn. Een stoere vrouw op een motorfiets, die haar naar haar voorlopig nieuwe onderkomen brengt: een noodhospitaal zoals er in de tijd van de Eerste Wereldoorlog zoveel waren.

Wie is Anna, en wat zoekt ze zo ver in het zuiden? In twee afwisselende verhaallijnen kom je haar levensverhaal te weten. Een wat triest verhaal, over een verlegen meisje dat niet durft te praten vanwege ernstige stotterproblemen, een gebrek dat door haar vader niet begrepen wordt en voor laatdunkende, spottende reacties zorgt, zowel bij haar vader maar ook bij haar leeftijdsgenoten en de dorpsbewoners. Alleen haar moeder houdt onvoorwaardelijk van haar. Haar ouders waren echter op latere leeftijd getrouwd, en al vrij vroeg in Anna’s leven overlijdt dan ook eerst haar moeder, en na enige tijd ook haar vader. Net als ze gewend is aan haar leven alleen op de boerderij dringt iemand zich aan haar op, Arthur, van wie ze eerst weinig moet hebben, maar aan wiens aanwezigheid ze went, en later zelfs meer dan dat.

Met veel inlevingsvermogen beschrijft de auteur het leven van de introverte, in zichzelf gekeerde Anna. Zichzelf uiten kost moeite, in woorden lukt meestal helemaal niet – behalve wanneer ze zingt. Door haar wensen in een schriftje dat ze met zich meedraagt te schrijven, kan ze zich net redden in de mondige wereld.

Van haar rustige, teruggetrokken leven op de boerderij belandt ze plotseling in een druk en chaotisch hospitaal. Maar gek genoeg bloeit ze er op, en kan ze iets betekenen voor al die mannen, vaak zwaargewond of zelfs in het laatste stadium van hun leven. Telkens na een aanval van een van beide fronten komt er een bijna niet te bevatten en beheersen stroom van ambulances met gewonden op gang. Tussendoor verliest Anna echter niet uit het oog met welke reden ze eigenlijk hier naar het zuiden afreisde. Ze zoekt de man die als enige echt tot haar door wist te dringen.

Rode papaver geeft een pakkend beeld van de levens die in de marge van de loopgravenstrijd een bepalende rol speelden voor zoveel mannen. Els Florijn beschrijft in beeldende en zintuiglijke taal de gevoelens van de hoofdpersoon, die worstelt met zichzelf en haar plek in de wereld. Het ergste blijft haar niet bespaard, en dat laat je als lezer ook niet onberoerd. Een boeiende, en ondanks het vele drama toch ook een hoopvolle roman over een inktzwarte periode uit de moderne geschiedenis.

Review: 4 van de 5


Koop dit boek


Reageer op dit artikel

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *