Profiel

# Type minstens 1 karakter om te zoeken # Klik op enter om te zoeken of ESC om te sluiten

Waardering 3.00 op 5 gebaseerd op 1 klantbeoordeling
(1 recensie)

Dorst

Auteur: Esther Gerritsen

Heb jij dit boek gelezen? Geef dan nu je beoordeling van dit boek en help anderen met het vinden van nieuwe mustreads!

Koop dit boek

Uitgever: de Geus
Categorie:
Deel op:

Beschrijving

Esther Gerritsen (1972) debuteerde in 2000 met de verhalenbundel Bevoorrecht bewustzijn. Twee romans volgden Tussen Een Persoon en Normale dagen (longlist Libris Literatuurprijs 2006). In 2008 verscheen haar alom geprezen De kleine miezerige god (longlist Gouden Uil 2008). Twee jaar later kreeg de roman Superduif een nominatie voor de Libris Literatuurprijs.
Over de complexe liefde tussen moeder en dochter
Coco en haar moeder Elisabeth zien elkaar sporadisch en lopen elkaar op een dag bij toeval tegen het lijf. De moeder vertelt tussen neus en lippen door dat ze niet lang meer te leven heeft. Coco voelt zich verantwoordelijk en trekt bij haar moeder in. De zieke Elisabeth verdraagt de aanwezigheid van haar dochter omdat ze weet dat van een moeder begrip en geduld wordt verwacht.
Esther Gerritsen over Dorst:
‘Soms begin je ergens aan terwijl je weet dat het toch nooit genoeg zal zijn. Dat zijn de gevaarlijke zaken en de enige belangrijke. Het kan een man zijn die je niet moet zoenen omdat je weet dat je dan meer wilt. Het kan drank zijn waar je niet aan moet beginnen. Het kan ook het verlangen zijn te gaan liggen en de angst nooit meer op te staan. Toch begin je eraan. Je drinkt, je zoent, je gaat liggen. Je helpt je stervende moeder om je een beter mens te voelen, terwijl je weet dat het niet genoeg zal zijn.’

Deel je mening!

3 van de 5 sterren

1 recensie

Laat weten wat je vindt…

Recensies

  1. Martijn

    Waardering 3 uit 5

    Team MustReads.nl Martijn

    Binnenkort verschijnt Roxy, de nieuwe roman van Esther Gerritsen. In aanloop daar naar toe las ik Dorst, haar vorige roman, die op de shortlist van de Libris Literatuurprijs terechtkwam. Die won Gerritsen niet, maar de jury noemde het boek wel “een haarscherp psychologisch duet” en loofde de “meesterlijke dialogen”. Met dat laatste is weinig teveel gezegd, maar maken goede dialogen ook een goede roman?

    “Het is de eerste keer in haar leven dat Elisabeth haar dochter onverwachts treft.” Met die zin zet de auteur de zaak meteen op scherp. We hebben te maken met een moeder en een dochter die elkaar door omstandigheden niet vaak tegen het lijf lopen, al helemaal niet onverwachts. Want in Elisabeths leven is alles gepland, staat alles vast. Op jonge leeftijd verhuisde dochter Coco mee met vader Wilbert, toen deze scheidde van zijn vrouw en een nieuwe liefde ontmoette.

    Bij die onverwachtse ontmoeting op straat vertelt Elisabeth zo, alsof het niets is, dat ze ziek is. Kanker. Het zal mogelijk niet al te lang meer duren. Het gesprek neemt misschien een minuut in beslag, dan is ze weer weg. “We bellen. Ja, bellen we?”

    Langzaamaan komen we meer te weten over de bijzondere relatie die Elisabeth heeft met de mensen die om haar heen staan. Op het werk lijkt er weinig met haar aan de hand, ze werkt hard en stoort niemand. Maar in het persoonlijke leven gaan er dingen mis. Behoorlijk autistisch, dat etiket zou je wellicht op haar kunnen plakken. Maar vanuit het gezichtspunt van Elisabeth is haar gedrag logisch.

    Er is in het verleden het een en ander gebeurd. De jonge Coco werd opgesloten, is gevallen, heeft de littekens nog steeds in haar huid zitten. Maar de ervaringen uit het verleden zitten dieper, er lijkt een genetisch verband. Hoewel Coco jarenlang weinig contact met haar moeder heeft gehad, zijn er overeenkomsten, zowel in gedrag als in denkwijze. Als haar moeder zieker wordt, neemt Coco een radicale stap. Geen weloverwogen beslissing, eerder een bevlieging, een poging om aan haar vriend Hans (een oudere, kalende man) en haar vader te laten zien dat ze zelf keuzes kan maken.

    Dorst gaat over de wil om iemand anders te zijn, het verlangen om een voelbare leegte in het leven op te vullen. En over de problemen van communicatie in relaties die hechter zijn dan werkrelaties of de relatie met je kapper. Waar de hoofdpersonages van Dorst zich bij dat laatste als een vis in het water voelen, zijn ze in gezinsrelaties minder goed op hun plek. Bij de kapper zijn de gesprekken doelloos en daardoor eenvoudig, met je dochter, vriend of man heeft elk woord waarde, en zit er in iedere opmerking de mogelijkheid dat je iets zegt dat verkeerd opgevat kan worden.

    De dialogen – en de observaties van die dialogen – zijn het sterkste punt van Esther Gerritsen. Een hele roman lezen met voornamelijk dialogen van twee personages die zo duidelijk moeite hebben met het sociale verkeer vraagt nogal wat van het inlevingsvermogen van de lezer. Bovendien gebeurt er uiteindelijk zo heel veel niet in Dorst. Hierdoor blijf je na afloop zitten met een gevoel naar een goed theaterstuk te hebben gekeken. Als de auteur in een volgend boek nog wat meer aandacht geeft aan de andere ingrediënten van een goede roman – met name beschrijvingen – dan zit er wellicht nog meer in dan alleen een nominatie voor een literatuurprijs.

    (0) (0)

    Is er iets mis met dit bericht? Bedankt dat je het ons laat weten! Wat is er precies aan de hand?

×

Login

Fijn om je weer te zien!

Registreer

Registreer nu, als je nog geen account hebt.

Continue as a Guest

Nog geen account? Registreer

Terug naar boven